Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Odwiedzono nas: 35919 razy. Dzisiaj 15 wejść.
Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd Bląd
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny i klasztor OO. Franciszkanów Reformatów w Kętach
KLIKNIJ W ZDJĘCIE ABY OTWORZYĆ W PEŁNYCH WYMIARACH

Widok na bryłę kościoła i kaplicę Przemienienia Pańskiego

Kościół i klasztor Ojców Franciszkanów Reformatów, mieszczący się niegdyś poza miastem, dziś stoi przy ulicy Klasztornej pod numerem 1. Na teren klasztorny prowadzi brama o trójkątnym zwieńczeniu, znajdująca się w ciągu muru odgradzającego całość klasztornych gruntów. W ten sposób trafiamy na obszerny zadrzewiony dziedziniec. Gdy stąd spojrzeć na bramę, ponad wejściem zobaczymy płaskorzeźbiony herb franciszkańskiego zakonu - skrzyżowane ręce Chrystusa i świętego Franciszka.

Niegdyś (między rokiem 1786 a 1796) znajdował się w tym miejscu cmentarz miejski. Dziś odbywają się tu procesje, w porze letniej odprawiane są nabożeństwa, a na przełomie lipca i sierpnia znany od wieków w całej okolicy trzydniowy odpust Porcjunkuli. Wkrótce po ukończeniu kościoła teren klasztorny otoczono murem. Prawdopodobnie jeszcze w I poł. XVIII w., zgodnie z reformackim obyczajem, wzbogacono go o kaplice ze stacjami Drogi Krzyżowej. Dziś mieszczą one gipsowe sceny pasyjne z 1969 r., które zastąpiły wcześniejsze, malowane. Pomiędzy kolejnymi kapliczkami znajdują się dwie groty. Starsza z nich, mieszcząca gipsową figurę św. Antoniego z Padwy, została wykonana w 1931 r. z okazji 700-lecia śmierci świętego. Mieści się w północno-wschodniej części muru klasztornego. W kolejnej, z 1956 r., znajdującej się w części zachodniej przy furtce wiodącej na kolejny dziedziniec, ustawiono figurę Matki Boskiej.

Historia sprowadzenia do Kęt ojców franciszkanów - reformatów rozpoczęła się w roku 1687, kiedy to Andrzej Jan Żydowski herbu Doliwa (ur. ok. 1640 r., zm. 1721 r.), chorąży i sędzia krakowski, zaproponował krakowskiej prowincji reformatów, że wybuduje im klasztor w Kętach. Propozycja ta została przyjęta przez władze zakonne w roku 1688, a rok później fundator zakupił na potrzeby przyszłej wspólnoty grunty w pobliżu nieistniejącego już dziś kościoła pw. św. Krzyża, który planowano na przyszłą świątynię klasztorną. Prawdopodobnie w związku z czynnym włączeniem się Żydowskiego w życie publiczne, przez najbliższe dziesięć lat sprawa kęckiej fundacji nie posunęła się naprzód. Ostatecznie w roku 1699 pozwolenie na wprowadzenie do Kęt reformatów wydały władze miasta, zwierzchności kościelne oraz specjalnym przywilejem król August II. 18 października tego roku uroczyście poświęcono i postawiono krzyż w miejscu, gdzie miał stanąć klasztor i kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.

W związku bowiem z kontrowersjami dotyczącymi uposażenia kapelana kościoła św. Krzyża, fundator zrezygnował z pierwotnych planów i postanowił wybudować nową świątynię dla braci zakonnych. Datę tę uważa się za początek obecności reformatów w mieście nad Sołą, choć pierwsi zakonnicy osiedlili się tu prawdopodobnie w II poł. 1700 r. Kościół oraz klasztor budowano w latach 1703-1714, prawdopodobnie według projektów miejscowego budowniczego, nie zrealizowano bowiem pierwotnych planów Jana Michała Linka z 1689 r. Nad pracami budowlanymi czuwał o. Józef Strużyński. Konsekracji świątyni i 7 ołtarzy dokonał biskup Kazimierz Łubieński w uroczystość św. Franciszka - 4 października 1714 r.

Architektura świątyni, podobnie jak na zewnątrz, jest bardzo skromna, co związane było z zakonnymi przepisami. Kościół zbudowano na planie prostokąta. Jednonawowe wnętrze, którego ściany pozbawione są architektonicznych podziałów, przykrywa typowe dla barokowych świątyń sklepienie kolebkowe z lunetami. Podział nawy na dwa przęsła sygnalizują wnęki okrągłołukowe, w których ustawiono boczne ołtarze.

Załamania obiegającego nawę pod sklepieniem profilowanego gzymsu, przerwanego w polach wnęk arkadowych, stwarzają wrażenie istnienia filarów, wzmocnione dodatkowo dekoracją malarską, tworzącą motywy par pilastrów. Pseudopilastry o kapitelach utworzonych z profilowanego gzymsu dzielą na dwa przęsła ściany węższego niż nawa, długiego prezbiterium.Za barokową balustradą, oddzielającą prezbiterium oraz biegnącą wzdłuż obu ścian nawy, rozciąga się drewniany, częściowo złocony, architektoniczny ołtarz główny.

Zródło :
http://muzeum.kety.pl/zabytki-ket/franciszkanie/

41 Średnia: 5.5/10 (16 głosów )

Błąd !!! Obrazek nie został wczytany
Copyright (C) 2010 - 2012 by Dziedzictwo-kulturowe.cba.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.